Metylacja DNA w genach neurobiologicznych a problemowe używanie cyfrowe u nastolatków i młodych dorosłych: przegląd systematyczny i metaanaliza

Pierwszy przegląd systematyczny z metaanalizą, który pyta wprost o ślad problemowego używania internetu i smartfona w epigenomie nastolatków i młodych dorosłych. Autorzy zebrali badania mierzące metylację DNA w genach istotnych neurobiologicznie u osób z problemowym użyciem cyfrowym i policzyli łączny efekt.

Wynik metaanalizy: istotna dodatnia zależność między problemową ekspozycją cyfrową a różnicami w metylacji DNA, r = 0,287. Dotyczy to genów regulujących odpowiedź na stres — osi podwzgórze–przysadka–nadnercza — oraz neuroprzekaźnictwa i regulacji emocji, czyli układów wiązanych z podatnością na zaburzenia psychiczne.

Autorzy są ostrożni i trzeba to powtórzyć za nimi: to dowód eksploracyjny, biologicznie wiarygodny, nie przyczynowy i nie kliniczny; badań jest mało i są różnorodne. Ale to dokładnie ogniwo, którego tej grupie brakowało — nie „stres w ogóle”, lecz ekspozycja cyfrowa, i jej ślad zmierzony w biologii. Kolejne badania mogą go potwierdzić albo obalić; ten mówi, że warto go szukać.