Paradoks ukojenia w emocjonalnej AI: jak regulowanie lęku przez AI może rodzić zależność psychiczną

Artykuł w Frontiers in Psychology opisuje mechanizm, który autorzy nazywają paradoksem ukojenia. Systemy emocjonalnej AI wychwytują językowe i fizjologiczne sygnały niepokoju i odpowiadają krótką, automatyczną otuchą.

Ta otucha działa na ciało: uruchamia odpowiedź przywspółczulną, obniża tętno i kortyzol — dokładnie tak, jak robi to obecność drugiego człowieka, który nas uspokaja. I właśnie dlatego rodzi zależność. Organizm uczy się, gdzie ukojenie jest najszybsze i najpewniejsze, i tam wraca; z każdym powrotem droga do regulowania własnego lęku samodzielnie albo z pomocą ludzi staje się mniej używana.

To jedyna pozycja w bibliotece, która łączy relacje z fizjologią i przez to należy również do grupy „Epigenetyka i ciało”: mówi o tym, co dzieje się w ciele, nie tylko w przekonaniach. Dla osobistego użycia wniosek jest konkretny — jeśli sięgasz po AI, żeby się uspokoić, to skuteczność jest problemem, nie zaletą. Zastrzeżenie: artykuł koncepcyjny, oparty na istniejących badaniach; własnych pomiarów nie zawiera.